volgende
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
- Wat is natuurlijk begraven?
Een natuurlijke begrafenis, ook wel bekend als bos-, groene, of ecologische begrafenis is een alternatieve uitvaart-mogelijkheid die is ontstaan in Groot Britannië in antwoord op de steeds verdergaande onpersoonlijke, commerciële uitvaarten zoals de standaard begrafenis en crematie. Er was -en is- een groeiende behoefte van het publiek voor meer persoonlijke invulling en betrokkenheid bij het afscheid van een dierbare overledene. Verder vormden milieubewustheid en groeiende belangstelling aan eigen invulling van de spirituele behoeftes een basis hiervoor.
Welke naam ook wordt gebruikt, het principe is eenvoudig. De plek waar deze begrafenissen plaatsvinden worden onderhouden op een ecologische, milieuvriendelijke wijze om een informele plaats te creëren waar zowel mens, dier als plant voordeel bij hebben. Er zijn geen rijen grafstenen te vinden, of overdadige graftombes. Een natuurlijke begrafenis is voor mensen die houden van de natuur en het milieu. De begraafplek is open voor iedereen, ongeacht hun religieuze overtuiging.
- Waarom natuurlijk begraven?
Behalve persoonlijke motieven om te kiezen voor een natuurbegraafplaats zijn er ook andere redenen waarom men zou kunnen kiezen voor dit alternatief.
Op een reguliere begraafplaats worden lichamen o.h.a. op 1,80m diepte begraven. Op een natuurbegraafplaats wordt meestal een diepte van maximaal 60 cm gehanteerd. Dit heeft consequenties voor met name de ontbinding van het lichaam. Steeds vaker blijkt bij het ruimen van een graf (dit gebeurt als het grafrecht op een graf is verlopen, bij algemene graven is dit al na 10 jaar) dat de lichamen nauwelijks of niet tot ontbinding zijn overgegaan. Ook bestaat er een groter gevaar dat bepaalde stoffen die vrijkomen bij de ontbinding het grondwater kunnen vervuilen. Volgens Bodemkundige Jan Neefjes is “oppervlakkig begraven beter voor het milieu [...]dan ‘gewoon’ begraven: “De uitspoeling van voedingsstoffen naar het grondwater is kleiner”.
Milieu
Er wordt wel beweerd dat er geen milieuproblemen zijn met reguliere begraafplaatsen. Dat er nog nooit een gesloten begraafplaats gesaneerd hoefde te worden. Maar wanneer wordt een begraafplaats gesloten en eventueel vrijgegeven voor andere doeleinden? Volgens de Wet op de Lijkbezorging kan een begraafplaats gesloten worden als er minimaal 10 jaar geen begraving meer heeft plaatsgevonden (art. 44). Dan nog moet er minimaal 50 jaar gewacht worden om tot een eventuele opheffing van de begraafplaats te komen. Kortom, het duurt 60 jaar voordat een oude begraafplaats een andere bestemming kan krijgen. En 60 jaar geleden waren de omstandigheden van begraven beduidend anders dan vandaag. En de mensen die op zo’n begraafplaats werden begraven leefden vóór de Tweede Wereldoorlog. In de afgelopen jaren is er een toename geweest van het gebruik mileu-onvriendelijke materialen, en zijn de levensomstandigheden van de mens duidelijk veranderd. Milieuvervuiling, medicijngebruik... de toename van de welvaart toen bracht ook gevaren met zich mee die we pas recentelijk zijn gaan onderkennen.
“De mens zelf is het probleem. We zijn een wandelend vuilnisvat,”. Aan het woord is Lucas Reijnders, hoogleraar Milieukunde. Hij vervolgd met; “Overledenen bevatten allerlei kunstmatige, door de mens gemaakte onderdelen die mee de grond of de oven in gaan, zoals amalgamen in tanden, en protheses. Ook verzamelen we in de loop van ons leven in ons lichaam aanzienlijke hoeveelheden door de mens vrijgemaakte stoffen. Cadmium bijvoorbeeld. Aan het eind van ons leven bevatten de nieren er grote hoeveelheden van. Cadmium blijft cadmium en gaat mee de kist of de urn in. Uit onderzoek is gebleken dat er zes tot acht keer meer cadmium in de bodem zit dan een paar duizend jaar geleden. Dat komt door de kunstmest waar het in zit, de zinkfabrieken, maar ook door het begraven van mensen. Hoe meer mensen, hoe meer overledenen, hoe meer cadmium. Het is een stof die nu echt voor problemen begint te zorgen.”
Begraven zonder kist, in een natuurlijke omgeving op minder diepte is geen oplossing voor dit probleem: het menselijk lichaam als bron van vervuiling verandert niet. Net zo min als cremeren dat doet.
Vaak wordt gedacht dat verbranden schoner voor het milieu zou zijn, of hygiënischer. Dat is het echter niet. Belangrijke factoren die de uitstoot bij het cremeren beïnvloeden zijn enerzijds de gebruikte materialen voor de kist (vernis, armaturen) en de inhoud (b.v. lijkzakken in PVC) en anderzijds de temperatuur en verblijftijd van de rookgassen in de (na)verbrandingszone. Gelukkig wordt dit ook onderkend. In het Lijkomhulselbesluit zijn nieuwe eisen opgenomen omtrent de samenstelling en inhoud van grafkisten. Strengere eisen aan crematoria, zowel op Nederlands als op Europees niveau, worden ingevoerd. Betere filters en controle op de uitstoot van de bij verbranding vrijkomende gassen dragen bij... maar met een kostenplaatje. Cremeren wordt steeds duurder, in alle opzichten.
Press the button to play video.- De Amerikaanse schrijver en filmmaker Michael d'Estries maakte deze mini-documentaire over een natuurbegraafplaats. Het begeleidende artikel begint met de volgende tekst:
- Life is filled with choices. Many of them are daily, some are monumental, others take us in new directions. We use our decision-making skills to forecast positive end-results for our own lives and the people around us. Choices, however, are not limited to the mortal coil--we can also make choices now that will decide our impact on the planet well after we're gone.
- Lees meer >>>
- of ga naar de website van Groovy Green
- Life is filled with choices. Many of them are daily, some are monumental, others take us in new directions. We use our decision-making skills to forecast positive end-results for our own lives and the people around us. Choices, however, are not limited to the mortal coil--we can also make choices now that will decide our impact on the planet well after we're gone.
- De Amerikaanse schrijver en filmmaker Michael d'Estries maakte deze mini-documentaire over een natuurbegraafplaats. Het begeleidende artikel begint met de volgende tekst:
Klik op de foto voor een Engelstalig artikel over natuurlijke begraafplaatsen
