terug
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
- Ceremonies en begrafenisriten voor de doden
- De vroege Boeddhisten volgden de Indiase gebruiken om het lichaam na de dood te verbranden. Het lichaam van Boeddha zelf was gecremeerd en dit was het voorbeeld van veel Boeddhisten, zelfs in het Westen. Wanneer iemand stervende is in een Boeddhistisch huis, komen monniken langs om hem of haar gerust te stellen door verzen op te zeggen, zoals bijv.:
- "Zelfs de prachtige koninklijke rijtuigen slijten, en zo ook dit lichaam slijt. Maar de lessen van goedheid worden niet ouder, en zo maakt Goedheid dit bekent aan de goeden."
- Na het overlijden, als de overledene klaar gemaakt voor het crematie vuur, blijven de monniken reciteren om de goede energie van de overledene los te maken van diens verdwijnende persoonlijkheid.
- De monniken komen met de familie naar de crematie. De familie en al hun vrienden geven voedsel en kaarsen aan de monniken. Hiermee wordt welwillendheid geschapen, en men denkt dat deze welwillendheid de nog achtergebleven geest van de dode persoon helpt.
- In Tibet wordt de stervensdag als zeer belangrijk gezien. Men gelooft dat zo gauw als een lichaam gestorven is, de persoonlijkheid in een trance gaat gedurende de volgende vier dagen. Tijdens deze periode weet de desbetreffende persoon niet dat hij of zij gestorven is. Deze periode wordt de Eerste Bardo genoemd en de Lamas -monniken- zeggen speciale verzen op die de overledene kunnen bereiken.
- Aan het einde van deze vier dagen begint de overledene een helder schijnend licht te zien. Als de straling van het Heldere Licht hen niet afschrikt en ze het kunnen verwelkomen, zal de persoon niet herboren worden. Maar de meeste vluchten ervoor weg waarna het Licht weer vervaagt.
- Dan wordt de persoon er zich bewust van dat de dood heeft plaatgevonden. Op dit moment begint de Tweede Bardo. De persoon ziet alles wat ze ooit hebben gedaan of gedacht langs komen. Terwijl ze toekijken voelen ze zich alsof ze een lichaam bezitten; maar wanneer ze zich realiseren dat dit niet het geval is, beginnen ze er naar te verlangen om weer een te bezitten. Dan komt de Derde Bardo, dat de toestand is van het zoeken naar een nieuwe geboorte. Alle voorgaande gedachten en daden brengen de persoon er toe om nieuwe ouders uit te zoeken die hem of haar diens nieuwe lichaam zullen geven.
- Aan het einde van deze vier dagen begint de overledene een helder schijnend licht te zien. Als de straling van het Heldere Licht hen niet afschrikt en ze het kunnen verwelkomen, zal de persoon niet herboren worden. Maar de meeste vluchten ervoor weg waarna het Licht weer vervaagt.
|
Het Tibetaanse Dodenboek is een mysterieus geschrift dat in de achtste eeuw werd geschreven door de Indiaase boeddhist Padmasambavha. Eeuwenlang lag het boekwerk begraven in de Himalaya totdat het in de vijftiende eeuw herontdekt werd. Deel 1 van deze pakkende documentaire beschrijft de esoterische reis van de ziel van een dodeman, vanaf zijn sterven tot en met de hergeboorte na 49 dagen... In deel 2 volgen we een oude Tibetaanse monnik en zijn leerling nadat zij de begrafenis van een dorpsgenoot hebben bijgewoond. De monnik fungeert als gids voor de ziel van de man die nu aan zijn grootste reis begint. |
